A tragedy that was not

I was not prepared for an ordeal of this measure when I logged in this morning. None of my colleagues were aware of the impending drama as well. After a hectic morning, we were soothing in to the calm pre-noon session when suddenly I noticed a commotion towards the wall facing the road. Shouts of ‘ambulance’ ‘jump’ ‘fire’ pierced my attention away from my computer.

Four of my colleagues were looking out of the glass pane that made the wall and were gesturing to each other. Some more of us were joining them too. Curiosity dragged me to the scene where I witnessed something I had only heard about all my life.

Not far from our building, on the road lied two motionless human forms, with a crowd of firemen, ambulance personnel and police around them. My office-mates were deep into discussions if it was a fire, an attempted homicide or suicide, an accident. They were distraught that the ambulance was still looking over them rather than carrying them to the care of a hospital. Why are the paramedics just moving around as if nothing has to be done? Or were they already dead!

I could feel my heart in my mouth! I felt for them on the floor lying hopelessly in meeting with destiny. I felt for their family. Do they already know? Far off in another country a soul so close to them has ceased to live! 

‘Or’ I wished in vain ‘the paramedics were waiting for specialists to come, or special equipment so that they can give them latest support.’ Let’s not lose hope.

Then we saw fire personnel carrying more people out from the nearby building on stretchers, put them down and go inside the building with more stretchers. I felt my friend’s shiver on the table he was leaning on. My heartbeat was also on the rise. I couldn’t stand the sight anymore. I wanted to sit.

The last couple of minutes have changed the colour of the day. What if this had happened to me? Or a friend, a relative? This is it, this glorious life. An unfortunate uncertainty.  I groped in philosophy.

‘It is a mock drill’ a voice from behind, ‘back to work please…’

WHAT THE #@$%!!!

They were laughing it off, my colleagues. A drill! It almost shoved me deep in philosophic drains, emotional terrains…

Back to work was not fun. I am still pondering over a tragedy that was not. If only we had known beforehand... 

മകള്‍ക്ക്

മകളേ,

നീയറിയാ നെഞ്ചിന്‍റെ ചൂടേറ്റ്

പാവയൊരെണ്ണമുറങ്ങുന്നുണ്ട്.

തൊട്ടിലിന്‍ താഴെ,

നിന്‍ കൈയ്യെത്തും ദൂരെ,

ഞാന്‍ പണ്ടുറക്കി പഠിച്ചതാണ്.

അവളുടെ കവിളില്‍,

ആയിരമുമ്മകള്‍,

നിനക്കായ്‌

പണ്ടേ കൊടുത്തതാണ്.

അവളുടെ മുടിയില്‍

ഞാന്‍ തൊട്ട സ്നേഹം,

കണ്ണില്‍ കനിവിന്‍റെ

കണ്മഷിക്കൂട്.

നെറ്റിയില്‍ ചന്ദനം.

മകളേ

അമ്മ ശേഷിപ്പതിത്ര മാതം.

കാണാന്‍ കൊതിച്ച നിന്‍

കുസൃതികളെല്ലാം

കാണാമെന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കനവില്‍ വന്നു.

വികൃതികളെല്ലാം കണ്ണിലൊളിപ്പിച്ചു,

കനവിന്റെ വാതില്‍ പുതപ്പിട്ടു മൂടി

വികൃതി, നീ മെല്ലെ ചിരിച്ചുറങ്ങി.

കാല്‍വളരുന്നോ, കൈ വളരുന്നോ

കണ്ണീര്‍ നിറഞ്ഞൊന്നും കാണ്ക വയ്യ.

അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങിക്കൊള്‍ക

അമ്മ, യച്ഛനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു പോന്നതാണ്,

കുസൃതിയ്ക്ക് കൂട്ടായ്‌ തന്നതാണ്,

അച്ഛന, മ്മയുമാകാന്‍ കരുത്തനാണ്.

തൂവാനത്തുമ്പികള്‍ - രണ്ടാമനുഭവം.

ജയകൃഷ്ണനെ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഒരാന കയറി നിന്നപോലെ, വല്ലാത്ത ഭാരം. മഴപെയ്ത് ഒരാശ്വാസം കിട്ടിയതായിരുന്നു. രാധയ്ക്ക് വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരസുഖത്തിന്റെ ഇരട്ടപ്പേര് സമ്മാനിച്ചപ്പോള്‍, അതു വീണ്ടും താങ്ങാനാവാതെ തളര്‍ന്നു.

എത്ര മനോഹരമായാണ് ക്ലാര മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു വന്നതും, ഒരു പഞ്ഞിക്കെട്ടു പോലെ എന്‍റെ മനസ്സുമായി പറന്ന്‍ നടന്നതും! അവള്‍ ജയകൃഷ്ണനെ പാലില്‍ പഞ്ചസാരയെന്ന പോലെ അലിയിച്ചു തീര്‍ത്തു. തടി കോണ്‍ട്രാക്ടര്‍ എന്ന് കളിയാക്കി വിളിച്ചു, വിവാഹമെന്ന അവന്റെ ആവശ്യത്തിന് തലയാട്ടി, പാതിരായ്ക്ക് ലഹരിയില്‍ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച ജയകൃഷ്ണനെ കടപ്പുറത്ത് തിരകള്‍ക്കിടയില്‍ ചികിത്സിച്ചു.

അപ്പൂപ്പന്‍ താടി പോലെ അലസമായി അലഞ്ഞു നടന്ന ആസ്വാദകന്റെ മനസ്സിനെ തീവണ്ടിയുടെ സമയം ചോദിച്ച് ഞെട്ടിച്ചു. പിന്നെ യാഥാര്ത്യത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളിലേയ്ക്ക്, രാധയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വീണ്ടും നമുക്ക് വഴികാട്ടി.

ശീലമായി വരികയായിരുന്നു, ഇഷ്ടവുമായിരുന്നു, രാധയുടെ നിയന്ത്രണങ്ങളും, ജയകൃഷ്ണന്റെ കീഴടങ്ങലും. ഒരു വിസ്മയത്തിന്റെ കുറവു മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊരു പതിവില്ലാമഴയുടെ കുടക്കീഴില്‍ ആ സ്വപ്നവും പേറി പോസ്റ്റുമാന്‍ വന്നു. പിന്നെ പാതിരായ്ക്ക് ക്ലാരയും വന്നു.

കുറെ നടന്നും, പിന്നെ തുറന്ന കുന്നിന്‍ ചെരുവുകളില്‍ ഇരുന്നും, കിടന്നും അവള്‍ ജയകൃഷ്ണന് ചുമരുകളില്‍ നിന്ന് നേടാനാഗ്രഹിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. നമ്മളും ആശ്വസിച്ചു. ആഗ്രഹിച്ചു, കുറച്ചു നേരം കൂടി. അത്രയ്ക്ക് തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു ജയകൃഷ്ണന്റെ കണ്ണുകളില്‍ അവള്‍ പിരിയുന്നതിന്റെ നിരാശ.

പിന്നെയെല്ലാം ശുഭം മംഗളം. ഇടയ്ക്ക് രാധയ്ക്ക് കരുത്തേകാന്‍, ജയകൃഷ്ണന് ക്ലാരയുടെ ടെലിഫോണ്‍ വിളിയും വരുന്ന തീവണ്ടിയുടെ സമയം അറിയിച്ച് ഒരു കമ്പിയും. ഭര്‍ത്താവും കുഞ്ഞുമായി സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്ന് താഴെയ്ക്കിറങ്ങുന്ന ക്ലാരയുടെ ചിത്രം, ആ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മനസ്സിലായെന്നു ജയകൃഷ്ണന്റെ രാധയ്ക്കുള്ള പുഞ്ചിരി. സമാപ്തം.

ക്ലാരയായി സുമലതയുടെ കണ്ണുകളും ചുണ്ടുകളും, ജയകൃഷ്ണനായി മോഹന്‍ലാലിന്‍റെ മുഖവും, ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ സിനിമ  പൂര്‍ണമാകുമായിരുന്നോ? നിശ്ചയമില്ല.

ആദ്യകാഴ്ചയില്‍ ഇത് വെറും ത്രികോണ പ്രണയമായിരുന്നു. അന്ന് ഞാന്‍ വെറും കുഞ്ഞായിരുന്നല്ലോ.

ശ്രീ പദ്മരാജനെ കുറിച്ചെഴുതാന്‍ ഞാന്‍ പോര എന്ന് നല്ല ബോധ്യമുള്ളതു കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓര്‍മയ്ക്ക് മുന്‍പില്‍ ഈ പേന ഞാന്‍ പൂട്ടി വെയ്ക്കുന്നു.